çaylarımızı bekliyoruz.

sık geliyor musun buraya diye soruyor Beyza..

hayır!

yani pek değil,

aslında uzun zamandır ilk defa geliyorum diyorum...

dalıyorum uzaklara..

("burada sonsuzluğa sonu yakıştırmışların hayali var")

üşüyorum içeri geçelim istersen dese de ısrar ediyorum soğukta kalmaya...

iliklerime dek

içime işlesin istiyorum soğuk..

(herşey aynı olmalı)

çaylar geliyor sonra

meraklanıyor

sonra ne oldu anlatsana  hikayenin sonunu ?

(kent susuyor kimse duymuyor)

sonrası bilindik diyorum

mutsuz son!

(sesimdeki saklı karabasan susmaların duyulmasından korkuyorum)

 ama nasıl oluyor da şafak ümitsizliğe boyanıyor bir gecede?

gerçeğin bir rüyayı bölmesi

ile

bir rüyanın gerçeğe dönmesi

arasında sıkışan herkes bunu yapardı diyorum gözlerime inat!!!

inanmıyor..

ama elimdekiler de yetiyor

elinde kalan ne?

mesela hüzünlerim daha anlamlı artık..

hoş zamanla hüzün de kılık değiştiriyor diyorum....

"başka birşey oluyor..."

ama gün saymıyorum artık,

beklemiyorum

ya özlem diye soracağını biliyorum ve de soruyor...

(bin yıl oldu sanki  bin yıl....)

elbet zaman bunu çözmeye de kadir diyorum

gözlerini dikiyor gözlerime..

?

hayır diyorum

hayır!

noktanın ardı yok..

(......................................................................................)